نعمت آزرم، شاعری که عاشق ایران و فرهنگ ایران بود، دور از ایران درگذشت

تاریخ انتشار: February 4, 2026

با کمال تاسف خبرشدیم که شاعر سرشناس نعمت میرزازاده (م. آزرم)در سن ۸۷ سالگی زندگی را دور از ایرانی که آن را عاشقانه دوست می داشت وداع گفت.

نعمت آزرم یکی از شاعرانی بود که به ایران و فرهنگ آن عشق می ورزید و همیشه دوست داشت او را «شاعر ملی» بنامند. او فعالیت‌های فرهنگی خود را از ۱۳۴۰ با سردبیری خراسان ادبی و سپس ماهنامهٔ هیرمند در مشهد آغاز کرد و تا آخرین سال های زندگی تا جایی که امکان داشت خدمتگزار فرهنگ و ادب ایران بود.

حاصل این فعالیت‌ها تا کنون افزون بر نوشتارهای پژوهشی در گسترهٔ فرهنگ و ادب فارسی ۲۲ مجموعه شعر و ۸ دفتر پژوهش است.

بنیاد میراث پاسارگاد درگذشت این شخصیت ادبی سرزمین مان را به خانواده، به ویژه دختر ایشان، دوستان و دوستدارشان تسلیت می گوید

 

 بخشی از  یادداشت خانم مونا میرزازاده دختر زنده یاد آزرم، پس از درگذشت ایشان :

«با اندوهی عمیق، درگذشت پدرم نعمت آزرم (ميرزازاده) را که اخیراً در پاریس چشم از جهان فروبست، به اطلاع می‌رسانم.

او نویسنده، شاعر، متفکر مستقل و انسانی روشن‌ضمیر بود؛ مردی که زندگی را با وقار، پایبندی به اصول خود و استقلال اندیشه زیست.

نام ادبی او، همانند تاریخ تولدش، حامل معنایی آگاهانه و ریشه‌دار بود.

او از آن انسان‌هایی بود که برای باورهایش بهای سنگینی پرداخت: جایگاه اجتماعی، زندگی خانوادگی و حتی فرزندش — که در جوانی از دست داد — همگی در مسیر وفاداری‌اش به حقیقت و عشق عمیقش به ایران معنا یافتند.

با این حال، هرگز به تلخی یا کینه آلوده نشد و تا پایان عمر، شأن  و کرامت فکری خود را حفظ کرد.

او با افراد و جریان‌هایی از طیف‌های گوناگون فکری در ارتباط بود، اما همواره از برچسب‌زنی، قالب‌سازی‌های ساده‌انگارانه و وابستگی‌های نمایشی پرهیز می‌کرد.
اندیشه‌اش آزاد بود و آثارش بازتاب همین آزادی و صداقت فکری‌اند.

در سال‌های اخیر، من به‌عنوان دخترش و تنها عضو خانواده‌ی حاضر در فرانسه، مسئولیت کامل مراقبت از او را به‌تنهایی بر عهده داشتم — در همه‌ی ابعاد: پزشکی، اداری، لجستیکی و عاطفی.

او توانست تا واپسین روزهای زندگی، در خانه، با آرامش  زندگی کند و حتی تا یک هفته پیش از درگذشتش به فعالیت بدنی ادامه می‌داد.»

مراسم یادبودی خصوصی و محدود در روز دوشنبه ۹ فوریه، ساعت ۱۹:۳۰ برگزار خواهد شد؛ به ابتکار خانواده و با همکاری دوستان نزدیک که در واپسین مراحل زندگی، همراه پدر بودند.»

بنیاد میراث پاسارگاد

Read Previous

پشتیبانی ایرانیان زرتشتی از شاهزاده رضاپهلوی برای دوران گذار

Read Next

مطابقت پسران کولاکسائیس با پسران فریدون – جواد مفرد کهلان