تاریخ انتشار: February 27, 2026
مهبد ایرانی – فرستنده از تهران
پس از بهمن 2537، تاریخ ایران وارد مرحلۀ تازهای شد. رژیم جمهوری اسلامی تلاش کرد (و هنوز هم در تلاش است) تا ارزشهای دیگری را جایگزین ارزشهای راستین کند. در همین راستا، روشهای پیشرفت در کار و ارتقا نیز دگرگون شد. گرچه هنوز شمار زیادی افراد شریف در ادارهها و دانشگاههای کشور در حال کار و آموزش و پژوهش هستند، اما عدهای نیز وجود دارند که از روشهای مورد پسند جمهوری اسلامی استقبال کرده و با استفاده از همین روشهای مشمئزکننده، راه را برای خود هموار میکنند. اما شاید بتوان گفت که تلخترین بخش ماجرا جایی است که افراد، اصطلاحاً یکی به نعل میزنند و یکی به میخ. این یادداشت کوتاه دربارۀ یکی از این افراد است.
جناب امیر مازیار یکی از افراد مسلط به روش مذکور است که هر گاه لازم باشد دستمال به دست شده و به شیوۀ خود به بنیانگزاران سانسور و بانیان انقلاب فرهنگی عرض ارادت میکند و گاهی که بوی کباب به دماغش میخورد از کشتار مردم بیگناه اشک تمساح میریزد.
امیر مازیار، استاد دانشگاه هنر تهران می باشد (این دانشگاه چندی پیش به «دانشگاه هنر ایران» تغییر نام داد ه است) تمرکز ایشان بر فلسفۀ هنر و زیبایی شناسی است. ایشان به رغم حرفهای «آنچنانی» خود که نزد بسیاری از دانشجوها و بعضاً همکارهایشان زبانزد شده، در تاریخ 25 آذر 2584 (16 دسامبر 2025) مطلبی با عنوان «سروش و تفکر فلسفی در ایران» منتشر کرد. ضمیمۀ این پست تلگرامی[1]، یک فایل صوتی است که در نشست «در ستایش یک سلوک فکری-معنوی: بزرگداشت هشتادمین سالروز تولد دکتر عبدالکریم سروش» در حلقۀ دیدگاه نو ضبط شده است. در تاریخ 3 دی 2584 (24 دسامبر 2025).
مازیار در کانال تلگرامی خود مطلب دیگری با عنوان «درباره سروش، فلسفه و فضای روشنفکری» منتشر کرد که در پاسخ به برخی واکنشها به صحبتهای پیشین او بود. در مطلب دوم، او تلاش دارد بگوید که آنچه دربارۀ اهمیت عبدالکریم سروش مطرح کرده از منظر تاریخ اندیشه است و نه درستی و ژرفای اندیشههای او. این در حالی است که او در پست اول و سخنرانی خود از اهمیت کار فلسفی سروش سخن گفته است. اما پرسش اصلیتر این است که اصلاً انسانی آزاده و آزاداندیش که دانشجوها و شماری از همکارانش با انواع مشکلات درگیراند، چگونه ممکن است در سالروز تولد کسی که بانی بسیاری از مشکلات بوده است شرکت کند؟ ظاهراً مازیار به خوبی دریافته که برای همراه کردن شماری از دانشجوها با خود، باید مسائلی را در کلاسهایش مطرح کند که باب دل نسل جوان است، اما از سوی دیگر، هوای ولی نعمتان خود را نیز داشته باشد. شیوهای که برای ایرانیها بسیار آشنا شده است.
فراموش نمیکنیم که سروش، در میان سخنان بسیارش، روح الله خمینی را دانشمند و فقید میدانست. همین یک نکته، در کنار نقش او در رویدادهای ضدفرهنگی سالهای ابتدایی انقلاب اسلامی، کافی است تا دریابیم که حامیان سروش به کدام جرگه تعلق دارند.
پس از کشتارهای 18 و 19 دی ماه 2584 و در تاریخ 8 بهمن 2584، مازیار در مطلبی با عنوان «نام تمام مردگان یحیی است»، که در همان کانال تلگرامی خود منتشر کرد، از «جنایت هولناک» سخن گفت. باید به ایشان خاطرنشان کرد که مجیزگویی برای کسی چون سروش در این مقطع تاریخی نیز گونهای جنایت است.
در تاریخ 27 بهمن 2584، چهل و نهمین جلسۀ هیأت ممیزه در دانشگاه هنر برگزار شد و امیر مازیار از رتبۀ استادیاری به دانشیاری ارتقا یافت.[2]
[1] آدرس کانال تلگرامی: @amirmaziar1؛ اینستاگرم: https://www.instagram.com/amirmaziar.
[2] چهل و نهمین جلسه هیأت ممیزه دانشگاه هنر ایران برگزار شد
بنیاد میراث پاسارگاد