تاریخ انتشار: October 3, 2026
چهل و هفت سال است که جشن های ملی ایرانیان به راستی یتیم مانده اند. حتی وقتی یونسکو ثبت جهانی این میراث ها را رسمیت بخشید، و لزوم حفظ و پرداخت به آنها را وظیفه حکومت ها اعلام کرد، درایران زیر سلطه حکومت اسلامی هنوز و همچنان این میراث های ارزنده و حتی جهانی شده بی رنگ و بی سر و صدا هستند و همچنان همه ی توجه متوجه مراسم مذهبی – شیعی می شود.
یکی از این جشن ها که این روزها در دل آن هستیم مهرگان است. که با تلاش علاقمندان به میراث ملی و به دلیل رقابت با تاجیکستان (که سال هاست جشن های ملی ما را هم برگزار می کنند) بالاخر دو سال پیش (۱۴۰۳) به یونسکو رفت و همراه با تاجیکستان در میراث ناملموس جهانی جای گرفت. اما سبب نشد که این جشن در ایران آن گونه که شایسته آن است، برگزار شود، حکومت حاضر نشده که یک هزارم بودجه های سرسام آوری را که خرج روزهای مذهبی- شیعی می کند، برای اجرای جشن های ملی ما بپردازد؛ کار به جایی رسیده که حتی نشریات رسمی حکومت صدایشان درآمده که: :«مهرگان که ثبت جهانی هم شده در پستو مانده است.»*
البته خوشبختانه این جشن در خارج ایران هر سال مورد توجه سازمان های میراث فرهنگی ایرانی، از جمله «بنیاد میراث پاسارگاد» قرار گرفته و شخصیت ها و مردم علاقمند به میراث ملی در حد توان خود آن را برگزار می کنند
در ایران نیزاین جشن ها را برخی از اقلیت های قومی در فضایی محدود برگزار می کنند و بسیاری از مردمان در خانه ها و بی سر و صدا آنها را به نسل های پس از خود یادآور می شوند. همانگونه که قرن هاست، در زمان هایی که ایران زیر سلطه حکومت هایی اشغالگر و یا نالایق بوده، این مردمان با فرهنگ بوده اند که ارزش های میراث ملی ما را سینه به سینه به آیندگان آموخته و سپرده اند.
بنیاد میراث پاسارگاد
savepasargad.com
—————————————————-
بنیاد میراث پاسارگاد