تاریخ انتشار: August 12, 2026
روز گذشته، وزیر میراث فرهنگی حکومت اسلامی و همراهانش بیستم مرداد را، که در تقویم «جمهوری اسلامی» روز خبرنگار نام گرفته، با سر و صدا برگزار کردند.
بگذریم از اینکه چنین روزی از سوی حکومت تنها به این دلیل «روز خبرنگار» نامیده شده که یک خبرنگار، همراه با هشت دیپلمات جمهوری اسلامی، در سال ۱۳۷۷ در کابل کشته شد.
و بگذریم از اینکه چندین خبرنگار سرشناس و برجسته ایرانی در جنگ ایران و عراق، در راه وطن جان باختند؛ و این پرسش همچنان باقی است که چرا روز کشته شدن یکی از آنها نمیتوانست «روز خبرنگار» نامیده شود؟
این دیگر روشن است که خبرنگاری یکی از سختترین و پرمسئولیتترین مشاغل در عرصه مطبوعات است. بیهوده نیست که سازمان ملل متحد نیز روزی را به عنوان «روز جهانی آزادی مطبوعات» در نظر گرفته است؛ روزی برای یادآوری وظیفه دولتها در به رسمیت شناختن و پاسداری از آزادی بیان و آزادی مطبوعات، و بهویژه حق خبرنگاران برای خبررسانی آزادانه.
در سرزمین ما، متأسفانه خبرنگاران کمترین اختیار و آزادی را برای گفتن، نوشتن و خبررسانی درباره مسائلی دارند که مردم حق دارند از آنها آگاه باشند.
علاوه بر این، آنان همواره یا با بازخواست، بازداشت و آزار حکومت روبهرو هستند، یا ناچارند، همچون افرادی بیاختیار، گفتههای مسئولان حکومتی را تکرار کنند.
با این امید که در فردای آزادی ایران، خبرنگاران و بهطور کلی اهالی مطبوعات ایران بتوانند، همچون همتایان خود در کشورهای آزاد و دموکراتیک، از حق آزادی بیان و آزادی مطبوعات برخوردار باشند.
بنیاد میراث پاسارگاد
آگوست ۲۰۲۶
بنیاد میراث پاسارگاد