جشن‌های ملی و باستانی، برای هزاران سال از نمادهای هویت و یگانگی ملی ما ایرانیان و از ابزارهای ایستادگی ملت ما در برابر اشغالگران ایران بوده است. امسال، پرشورتر از هر سال، در شب چهارشنبه‌سوری
ابتدا: کیست در جهان که مولوی را به عنوان یکی از ستونها و نمایه های مهم فرهنگ و ادبیات ایران زمین نشناسد؟ اما جالب است اگر مرور کنیم زندگی او را. در بلخ به
نوروز زیبا و انتظار میلیون ها ایرانی برای آمدن «مسیحا نفسی» نوروز زیبای هزاران ساله ما دوباره می آید، نشسته بر موکبی از زیباترین گل ها، و بر فرشی از سبزترین جوانه ها، بی هیچ
بنا به کوشش ها ی پی گیر و ارجمند بنیاد میراث پاسارگاد در راه اعتلای فرهنگ ایرانزمین و درجهت پاسداری از ارزش های ملی، سالی که پیش رو داریم «سال بزرگداشت زبان پارسی» نامگذاری
به مناسبت : سال بزرگداشت زبان پارسی
بخش کوتاهی از مطلب خانم مریم پاپی زیر عنوان «زبان فارسی در هند تاریخ غنی دارد* «از آغاز استقرار حکومت آنها در هند، نگرش انگلیس نسبت به ایران در بهترین حالت مبهم و به ویژه
زبان پارسی کهن ترین زبان رایج در جهان است و قدمت آن البته از تمامی زبانهای دنیا بیشتر است. ایرانیان هر بار که دولت های [ملی اشان] توسط خارجی ها سقوط کرد، برای جلوگیری
رابطه بین سخن گفتن و نوشتن، یا رابطه زبان و خط را می توان از جهات مختلفی مورد توجه فرار داد. اما این موضوع درباره زبان فارسی ما را با پدیده ای روبرو می
شکرشکن شوند همه طوطیان هند/ زین قند پارسی که بنگاله می رود جواد مفرد کهلان مطابق گفته احمد کسروی: «فارسی یکی از بهترین زبان‌هاست. در میان هفت یا هشت زبانی که من می‌شناسم و از
زبان فارسی نه‌تنها وسیله‌ای برای ارتباط، بلکه گنجینه‌ای از فرهنگ، تاریخ، و اندیشه‌های ژرف نیاکان ماست. این زبان هزاران سال ادبیات، شعر، فلسفه و حکمت را در خود جای داده و پل ارتباطی ما با