امسال نیز چون ده سال قبل، دیدار پاسارگاد برای ایرانی و غیر ایرانی ممنوع است. نه تنها در هیچ یک از رسانه های ایران سخنی از روز کوروش نیست، بله خبرهای رسیده از ایران نشان
شنبه ۲۴ اکتبر۲۰۲۶ جشنواره یک روزه ای در آتلانتا ـ پارک پردیس به مناسبت رونمایی از تندیس کوروش بزرگ برگزار شد. در این جشنواره که از سوی گروهی از دوستداران کوروش بزرگ تدارک دیده
ایرج فریدون که نامش در معنی "نجیب دوست منش (=آریایی هخامنشی)" با نام آریا و ایران پیوند دارد هم می توانست به صورت اضافهٔ پدر و فرزندی (ایرج از خاندان "فریدون=هخامنش") و هم به شکل
از شکوه تخت جمشید و اسب کاسپین تا هویت ایرانی‌ـ‌یهودی و سرنوشت ایران امروز روز کورش بزرگ نزدیک است؛ روزی که برای من، به‌عنوان یک ایرانی یهودی، فرصتی است برای بازگشت به ریشه‌های تاریخی خود
کوروش آسوده بخواب که ما بیداریم، پیامی بود که اولین بار در عمق بی گناهی کودکی ام شنیده ام. کودکی که در بین دو نسل قبل از انقلاب و بعد از آن با سرعتی
به کورش بزرگ که می‌اندیشم، مردمانی را به یاد می‌آورم که در روزگار او توانستند از تبعید به خانه بازگردند. استوانهٔ کورش، در کنار شرح استقرار فرمانروایی او در بابل، از بازسازی نیایشگاه‌ها و بازگرداندن
چهره‌ای از کوروش که کمتر شناخته‌ایم تاریخ، کوروش بزرگ را بیشتر به‌عنوان بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی و یکی از برجسته‌ترین کشورگشایان جهان باستان می‌شناسد. نام او با فتح سرزمین‌ها، ایجاد یک امپراتوری پهناور و بنیان‌گذاری
هر سال، هنگامی که روز بزرگداشت کوروش فرا می‌رسد، پرسشی در ذهنم جان می‌گیرد: ما از این نام بلند چه می‌خواهیم؟ پناهگاهی برای خستگی‌های امروز ، خاطره‌ای برای بالیدن به دیروز، یا چراغی برای اندیشیدن
معرفی کتاب رواداری فقط یک فضیلت اخلاقی نیست؛ یکی از بنیادی‌ترین پیش‌شرط‌های زندگی انسانی، همزیستی اجتماعی و جامعه‌ای آزاد، دموکراتیک و مرفه است. اما رواداری در ایران از کجا آمده است؟ آیا می‌توان ریشه‌های
+ در آستانه روز کوروش بزرگ، روز صدور منشور جاودانه حقوق بشر او ایستاده‌ایم؛ منشوری که هرچه از عمرش بیشتر می‌گذرد، ارزش‌های والای آن آشکارتر می‌شود. گویی کوروش، همچون انسانی متمدن، نه در دو هزار