هرگاه سخن از ایرانگرایی به میان میآید، ذهن بیشتر ما به سوی تاریخ سیاسی، مفهوم ملت، جنبش مشروطه، زبان پارسی، مرزهای جغرافیایی یا اندیشههای روشنفکران دو سده اخیر میرود. گویی ایرانگرایی تنها در کتابهای تاریخ،
شاهزاده رضا پهلوی در دیداری مجازی با اعضای «یگان میراث ایران»، از جمله شماری از اعضای این گروه در داخل کشور، در جریان فعالیتها و برنامههای آنان برای شناسایی و حفاظت از میراث فرهنگی،
برگرفته از: اکس https://x.com/AminBehroozi2/status/2087896182152384883/video/1
وقتی از ایرانگرایی حرف میزنیم، در واقع به سرزمینی از مفاهیم ورود میکنیم که هم خاک دارد، هم خاطره، هم زخم و هم رویا. به واقع، ایرانگرایی به چیزی فراتر از یک واژه ساده سیاسی
زمانه ای بود که دانشجویان کنجکاو از کم بودِ اطلاعات کافی در زمینه علوم سیاسی و اجتماعی رنج می بردند و به دنبال آن بودند که بیشتر از آنچه مجلۀ فردوسی یا نگین یا
https://youtu.be/otJo3NljcWs
روز گذشته، وزیر میراث فرهنگی حکومت اسلامی و همراهانش بیستم مرداد را، که در تقویم «جمهوری اسلامی» روز خبرنگار نام گرفته، با سر و صدا برگزار کردند. بگذریم از اینکه چنین روزی از سوی حکومت
چرا ایران هنوز ایران است؟ این پرسش به ظاهر ساده، یکی از پیچیدهترین پرسشهای تاریخی و اجتماعی جهان است. بسیاری از تمدنهای بزرگ باستان، همچون آشور، بابل و روم، یا از میان رفتهاند یا
امروز (۱۲ جولای ۲۰۲۶) ایرج، (حسین خواجه امیری) یکی از خوانندگان موسیقی کلاسیک ایرانی در سن ۹۴ سالگی زندگی را وداع گفت ایرج خوانندگی حرفه ای خود را از سال ۱۳۳۶ خورشیدی و در برنامه
https://youtu.be/_xkbDHkd2S0